Luie vrouwen van Nederland

Heleen Mees' luie vrouwen van Nederland


Heleen Mees schrijft in het NRC Handelsblad van 25 maart 2006 dat onze vrouwen meer betaald moeten gaan werken. Dan gaan zij zelf meer profiteren in de uitverkoop, meer diensten inkopen om het huishouden andelsblad van 25 maart 2005Hhte bestieren en daarmee dragen zij dan bij aan het oplossen van de werkloosheid onder laaggeschoolden. Te stimuleren met belastingvoordelen en kinderopvang. De arbeidsparticipatie van de Nederlandse vrouwen is veel te laag. Mees’ referentie kent verschillende invalshoeken, maar bestaat uiteindelijk uit: meer betaald werken betekent meer kopen en dat stimuleert de economie. “In de Verenigde Staten hebben ze dat beter bekeken”, aldus Mees. Nergens stelt of beantwoordt zij een vraag aangaande het waaróm van de lagere arbeidsparticipatie van de vrouwen in Nederland.

Onderstaande figuur laat de groei zien van parttime werken in Nederland. De toename in (parttime) werken is vooral gevoed door herintredende vrouwen sinds de negentiger jaren (bron: CBS). Deze groei schijnt gering, maar is in arbeidsmarktland een megatrend. Misschien liggen we wel gewoon enkele decennia achter bij de Verenigde Staten……





Mees roemt ook de Amerikaanse consumentendag bij uitstek: de vrijdag na Dankdag-voor-het-gewas (Thanksgiving), als voorbeeld van een inkoop-walhalla dat de economie stimuleert. Mees’ vergeet de tweede kerstdag als vergelijkbare uitverkoopdag. Waarom er ook dán zo en masse en energiek dubbele rijen voor de Amerikaanse winkeldeur staan? Men heeft maar de helft van ons aantal vrije dagen…..

Mees vergeet dat het bij al die werkende Amerikaanse vrouwen vaak niet bij een dubbelsalaris-als-tweeverdiener blijft. Namelijk dat er ook sprake is van twee of soms zelfs drie banen per persoon. Wat zou toch de reden kunnen zijn? Onder andere dure opleidingen en hoge “tuition fees”, je moet heel veel uren werken wil je je kinderen kunnen laten studeren. Dus niet: vrouwen werken graag omdat ze dan de persoonlijke diensten van anderen kunnen inkopen, zoals schoonmaak, boodschappen laten bezorgen, nagels vijlen om de hoek, zoals Mees aangeeft.

Mees vergeet dat er geen causaal verband is aangetoond tussen hoogopgeleide vrouwen die wel of niet werken en laaggeschoolden die aan de kant staan. Anderen beweren zelfs het tegendeel van wat Mees betoogt. Namelijk dat laaggeschoolden van de arbeidsmarkt worden verdrongen door de hooggeschoolden die meer gaan werken. Maar ook dat verband is nooit aangetoond. Recente voorstellen van de Raad voor Werk en Inkomen (RWI) voor een systeem voor “persoonlijke dienstverlening”, zullen vooreerst alleen leiden tot witmaken van wat al zwartwerken was. Een ander fenomeen is wel aangetoond: laaggeschoolden moeten veel meer geschoold worden, laaggeschoold werk verdwijnt immers meer en meer.

De hoog opgeleide vrouw die meer gaat werken, als motor van de diensteneconomie? Een tegengestelde trend is waarneembaar: de Nederlandse vrouw wil niet nog langer werken en ook mannen kiezen vaker voor korter werken. Dit duidt op principieel andere keuzes: samen zorgen voor de kinderen, meer genieten van het schaarse economische goed “tijd”. Thuis zijn als de kinderen van school komen, grotere luxe kennen we eigenlijk niet. Ja mevrouw Mees, dat is pure luxe. Oooh heerlijke non-consumentistische, non-Amerikaanse luxe.

Gelukkig erkent Heleen Mees dat Nederlandse vrouwen niet écht lui zijn en per saldo net zo hard werken als Amerikaanse vrouwen. Maar “het Amerikaanse arbeidsmarktmodel creëert wel veel meer maatschappelijke welvaart dan het Nederlandse”. Ach, een kwestie van definitie denk ik dan. En van: waar je je gelukkig mee voelt. Daarmee wordt haar betoog tot een standaard VVD-filosofie: zonder oog voor hoe maatschappelijke welvaart verdeeld wordt.

Nederland is al eeuwen niet zo als de Verenigde Staten. Ook rond dít thema is dat maar gelukkig te noemen.


Heleen Mees is jurist, econoom en publicist en woont in de Verenigde Staten.
Menno Arendz is ex-mijnwerker en woont in Limburg.

Krachtig werk

In de uitzending van 24 maart j.l. van het hoorspel Het Bureau maakt Maarten Koning terloops weer reclame voor de NS. Als dat maar mag van de staatssecretaris. Tevens doet Maarten tijdens een autorit naar Utrecht een haast filosofische uitspraak over het gebrek aan tijd dat mensen steeds denken te hebben en hun worsteling daarmee om te kiezen: “Of je nu het ene doet of het andere”.

Wat ik niet had verwacht in deze aflevering, die speelt in 1985: tijdens de (hoorspel-)autorit wordt op de achtergrond door de autoradio het lied met de weinig intrigerende zin “Fahren fahren fahren, fahren auf dem Autobahn” ten tonele gevoerd. De officiële titel is “Autobahn”, een als totaal-kunstwerk gepromote LP uit 1974 van Kraftwerk. Dit psychedelische, of beter: hypnotiserende 20 minuten durende lied heeft wereldwijd heel wat marihuana, hasjiesj en thee-sessies begeleid. Meer regels tekst dan die ene zin herinner ik me niet, maar waarschijnlijk waren ze er niet en het hoefde ook niet.

Het idee, je raadt het al, is ontstaan toen de band een autobahn-rit maakte in de Volkswagen van één van de bandleden. De band had net de beschikking gekregen over een “echte” Moog synthesizer en dat men zich daarin uitleeft is te horen ook.
Zo zit elke uitzending van het hoorspel goed in elkaar.


http://sites.nps.nl/jerome/templates/hetbureau/welcome.html (afluisteren of abonnement podcast)

Een oor aan de grond (1)

op straat
legde ik vaak
een oor aan de grond

bewoog daar beneden
een vader of een zoon?

(uit: Wiel Kusters, Gedichten, 1978)


Het gedicht maakt onderdeel uit van een groter geheel. Hierin beschrijft Kusters onder andere hoe in het dagelijkse leven en overal in de directe (woon)omgeving, het kolenstof en steenstof doordringen, zowel letterlijk als figuurlijk.
Ik ervoer bij het lezen van dit gedicht twee dingen.

Ik was als aan mijn stoel vastgebonden toen ik het gedicht las. Ik beeldde me in hoe de (mijn)wereld onder ons er uit zag: aarde, steen, gangen en veel water. Veel water? Laat ik nu een haat-liefde verhouding met water hebben…… De strijd tegen water geldt in Nederland niet alleen “onder” de 1-meterlijn die spreekwoordelijk over Amersfoort loopt. Deze dagelijkse strijd speelt zich ook onder de grond af. Kolen winnen en gangen maken is ondergronds geen probleem, maar om het water weg te houden en overal voldoende verse lucht te krijgen, dat is vele malen moeilijker.

Daarnaast ervoer ik een hele sterke liefde van de dichter / het jongetje met z’n oor aan de grond, voor z’n vader. Het was de eerste keer in mijn leven dat ik me écht gewaar werd dat ik van mijn vader hield.


http://boeken.vpro.nl/personen/22542989/ (voor een door Wiel Kusters gesproken uitzicht)
http://www.schrijversinfo.nl/kusterswiel.html (bibliografie)
http://decontrabas.typepad.com/publieksprijsbundel2005/2005/11/levend_bewijs_w.html (publieksprijs po-ezie)

Weet Wilders wel wat 'ie wil?

Óf Wilders is gevaarlijk óf hij heeft geen historisch besef óf beide kwalificaties zijn van toepassing.
Dat politici reageren op Wilders’ programma “Klare wijn” zoáls ze reageren, is na de Fortuijn-periode gewoon pragmatisme om je concurrent van extreem rechts niet te veel in de spotlights te zetten. “Oude wijn in nieuwe zakken”, “opportunistisch”, “niet verstandig”. Vergelijkbaar met hoe de Centrumpartij is klein-gecommuniceerd, door de betrokkenen dood te zwijgen.

Maar in feite is er natuurlijk meer aan de hand. Deze Wilde Wilders wil, naast het schrappen van een grondwetsartikel, iets waarvan mensen met enig historisch besef weten waar dat heen beweegt …….

Verwissel zijn termen joods-christelijk (ook mensen), nieuw-islamitisch (ook mensen), immigratie van niet-westerlingen (ook mensen), humanistische traditie en cultuur (ook mensen), deugdzaamheid, in elke willekeurige volgorde met arisch (ook mensen), kaukasisch (ook mensen), zuiverheid en het lijkt op zoals de nazi’s zijn begonnen. Vanaf nu zwijg ik Wilde Wilders ook dood. Anders stuurt hij mij nog naar een heropvoedingskamp (zie: “Klare wijn”).


(geen link, doodzwijgen immers)