Omagh
Omagh (Noord Ierland), avond en nacht van 13 op 14 november 2007
Aan de rand van het kleine stadje brandt in de nacht een woonhuis uit. Het hele gezin, moeder, vader en vijf kinderen komen in de vlammen om. Het is “een ongemeen felle brand, die niet te bedwingen viel voor de brandweer, ook al was deze er snel bij”.
Omagh, 14 november 2007
De stad is opgeschrikt, de naastgelegen school van de verbrande kinderen sluit haar deuren en verleent geestelijke bijstand. De verschrikkingen en fatale gevolgen van de brand is lokaal het gesprek van de dag en wereldnieuws in de Ierse en Britse tabloids.
Omagh, 14 november 2007, circa 14.00 uur
Ooggetuigen vertellen dat het gezin “de laatste weken juist weer zó veel zin had in de komende kerstviering”. Een politiewoordvoerder geeft aan dat de brand misschien is aangestoken.
Omagh, 14 november 2007, 19.00 uur
Ik ben de enige gast van het plaatselijke hotel. Het restaurant wordt die avond goed bezocht, de bar zit vol, de kerstverlichting wordt opgehangen, er heerst een opgewekte stemming.
Omagh, 15 november 2007, ochtend
Alle media voeren nu andersoortige koppen dan de dag ervoor: “Vader kocht in voorgaande week enkele vaten benzine”. Vijf woorden nemen de hele voorpagina in beslag: “Psycho dad killed his family”. Radio interview met de ex-werkgever van de vader: “Hij was een vriendelijke, normale medewerker.” Het venijn zit 'em in de staart: “Ik weet wel dat hij een drankprobleem had….”.
Omagh, 15 november 2007, 13.00 uur
Alleen tijdens de lunch pauze wordt nog even gesproken over de levend verbrande familie.
Omagh, 15 november 2007, 19.00 uur
De TV vertoont beelden van een stille omgang met kaarslicht. Op een ander kanaal vertelt een brandweerman hoe hij op een ladder oog in oog stond met de heer des huizes, hem gebarend om het huis te verlaten. De vader staarde wezenloos terug, leek te staan huilen en verdween weer in het brandende huis.
Omagh, 15 november 2007, 21.00 uur
In het restaurant van het plaatselijke hotel begint de gebruikelijke donderdagavond-artiest liedjes van de Eagles te zingen, duidelijk z’n persoonlijke voorkeur. Een groep als bunnies verklede vrouwen uit het stadje, begint los te komen……
Omagh, 15 november 2007, 22.00 uur
TV, de soapserie “Shameless” (de meest platte Flodder-scene is er niets bij): een vrouw probeert haar echtgenoot te “beschermen”, door de buurvrouw lesbisch te laten verklaren. De buurvrouw neemt wraak met een geslaagde blow job op de echtgenoot.
Omagh, 16 november 2007, 8.30 uur
De werkzaamheden nemen hun gewone gang. In het spitsuur hebben de lokale files weer hun normale proporties, de school is weer open. De media zijn nog met het verbrande gezin bezig.
Mijn indruk: hier heeft men de laatste 40 jaar al veel meegemaakt. Ieder huishouden houdt nog wel ergens een vuurwapen verstopt, iedere familie heeft wel iemand in de strijd verloren. Af en toe wordt nog steeds dodelijk afgerekend met “verraders van toen”. Dat gebeurt zonder al te veel publiciteit. Men is de oude strijd zat, maar de sentimenten zijn nog springlevend. Wat is er in dit familiedrama gebeurd? Voor een verhaal van Truman Capote.
Uit: diverse kranten, radioverslagen, tv-reportages, discussies op het werk, waarnemingen, gesprekken op straat en in de pub.
T. Capote, In Cold Blood, 1965
Aan de rand van het kleine stadje brandt in de nacht een woonhuis uit. Het hele gezin, moeder, vader en vijf kinderen komen in de vlammen om. Het is “een ongemeen felle brand, die niet te bedwingen viel voor de brandweer, ook al was deze er snel bij”.
Omagh, 14 november 2007
De stad is opgeschrikt, de naastgelegen school van de verbrande kinderen sluit haar deuren en verleent geestelijke bijstand. De verschrikkingen en fatale gevolgen van de brand is lokaal het gesprek van de dag en wereldnieuws in de Ierse en Britse tabloids.
Omagh, 14 november 2007, circa 14.00 uur
Ooggetuigen vertellen dat het gezin “de laatste weken juist weer zó veel zin had in de komende kerstviering”. Een politiewoordvoerder geeft aan dat de brand misschien is aangestoken.
Omagh, 14 november 2007, 19.00 uur
Ik ben de enige gast van het plaatselijke hotel. Het restaurant wordt die avond goed bezocht, de bar zit vol, de kerstverlichting wordt opgehangen, er heerst een opgewekte stemming.
Omagh, 15 november 2007, ochtend
Alle media voeren nu andersoortige koppen dan de dag ervoor: “Vader kocht in voorgaande week enkele vaten benzine”. Vijf woorden nemen de hele voorpagina in beslag: “Psycho dad killed his family”. Radio interview met de ex-werkgever van de vader: “Hij was een vriendelijke, normale medewerker.” Het venijn zit 'em in de staart: “Ik weet wel dat hij een drankprobleem had….”.
Omagh, 15 november 2007, 13.00 uur
Alleen tijdens de lunch pauze wordt nog even gesproken over de levend verbrande familie.
Omagh, 15 november 2007, 19.00 uur
De TV vertoont beelden van een stille omgang met kaarslicht. Op een ander kanaal vertelt een brandweerman hoe hij op een ladder oog in oog stond met de heer des huizes, hem gebarend om het huis te verlaten. De vader staarde wezenloos terug, leek te staan huilen en verdween weer in het brandende huis.
Omagh, 15 november 2007, 21.00 uur
In het restaurant van het plaatselijke hotel begint de gebruikelijke donderdagavond-artiest liedjes van de Eagles te zingen, duidelijk z’n persoonlijke voorkeur. Een groep als bunnies verklede vrouwen uit het stadje, begint los te komen……
Omagh, 15 november 2007, 22.00 uur
TV, de soapserie “Shameless” (de meest platte Flodder-scene is er niets bij): een vrouw probeert haar echtgenoot te “beschermen”, door de buurvrouw lesbisch te laten verklaren. De buurvrouw neemt wraak met een geslaagde blow job op de echtgenoot.
Omagh, 16 november 2007, 8.30 uur
De werkzaamheden nemen hun gewone gang. In het spitsuur hebben de lokale files weer hun normale proporties, de school is weer open. De media zijn nog met het verbrande gezin bezig.
Mijn indruk: hier heeft men de laatste 40 jaar al veel meegemaakt. Ieder huishouden houdt nog wel ergens een vuurwapen verstopt, iedere familie heeft wel iemand in de strijd verloren. Af en toe wordt nog steeds dodelijk afgerekend met “verraders van toen”. Dat gebeurt zonder al te veel publiciteit. Men is de oude strijd zat, maar de sentimenten zijn nog springlevend. Wat is er in dit familiedrama gebeurd? Voor een verhaal van Truman Capote.
Uit: diverse kranten, radioverslagen, tv-reportages, discussies op het werk, waarnemingen, gesprekken op straat en in de pub.
T. Capote, In Cold Blood, 1965

