Scheppers van angstklimaat weggehoond door gezond verstand

Afgelopen week had ik om twee redenen een soort van finest hour. Niet "my finest hour", want ik had er zelf niets voor hoeven te doen. De Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) kwam met een gedegen studie naar de essentie van een aantal hedendaagse en invloedrijke islamitische ideologen, islamitisch politieke bewegingen en het islamitisch recht. De studie reikt ingrediënten aan hoe een land als Nederland-in-Europa daar mee om zou kunnen gaan. In “Dynamiek in islamitisch activisme. Aanknopingspunten voor democratisering en mensenrechten”, wordt een eenvoudige bevinding geschetst: het islamitisch activisme biedt, op basis van feitelijke ontwikkelingen en kenmerken van dit activisme, aanknopingspunten voor democratisering en mensenrechten.

Vele zeer zinvolle rapporten worden afgeserveerd op basis van een enkel excuus-detail of reacties van het type “not invented here”. De genoemde bevinding is natuurlijk vloeken in de anti-islamitische kerk. Maar het wordt nog aardiger. Zoals een wetenschapper conclusies niet behoort te verdoezelen, wordt over de communicatie door de overheid rond het thema islam, koel maar tevens messcherp gemeld dat “Ook hier geldt dat het goed is beelden en woorden van angst te confronteren met feiten en kennis”. Gut, waarom staat die zin nu juist in de aanbiedingsbrief aan de voorzitter van de Ministerraad? De inkt was nog niet droog of degenen die zich het meest aangesproken voelden, reageerden furieus. Jawel hoor, luid roepend kwamen ze uit hun tent: voorgangster Hirsi Ali, minister Bot, fractievoorzitter Verhagen. “Wereldvreemde onderzoekers”, “politiek rapport”, geen wetenschap en zo voort, u kent de truc. Terwijl het een helder, goed gedocumenteerd en degelijk onderzoeksrapport betreft van niet de eerste de beste hoogleraren.

De conclusie is zo mogelijk nog vernietigender voor de stemmingmakers van de laatste jaren: “Een klimaat van confrontatie en sjabloondenken schept geen bestendige voorwaarden voor veiligheid, democratisering en toenemend respect voor mensenrechten.” Voor de duidelijkheid: het rapport heeft het over democratisering en mensenrechten in de islamitische wereld, maar bedoelt het klimaat van de klimaatmakers híer.

Ook iemand als de Engels-Ghanese filosoof Kwame Appiah (Princeton, USA) had al eerder aangegeven: “Als je de wereld rondreist terwijl je met de vuist op tafel slaat en zegt dat vrouwenbesnijdenis intens slecht is, dan heb je goede kans dat de praktijk juist toeneemt. De verkeerde vorm van dialoog maakt het vaak nog veel erger.” Dat slaat natuurlijk niet bij toeval op de promotietour van Ayaan Hirsi Ali. Interessant zijn de woorden van deze denker: “verkeerde dialoog”. Je kunt boeiende gesprekken voeren over de verschillen tussen dialoog, vaardige discussie, debatteren en wat dies meer zij. Dialoog vereist onder andere dat je goed kunt luisteren en respect hebt voor de ander. Wat is een verkeerde dialoog? Bewust of onbewust? Moet een politicus dat kunnen onderscheiden?

Overigens doet zich hier iets vergelijkbaars voor met het doodzwijgen van Wilders: de door het WRR-rapport aangesprokenen leren snel. Sinds hun felle eerste reactie genadeloos is weggehoond door het gezonde verstand (“de pot verwijt de ketel”), werden ze stil. Zouden ze in tweede instantie het rapport zijn gaan lezen? Hopen ze dat iedereen dit rapport straks bij de verkiezingen is vergeten? Ook een vorm van doodzwijgen. Spreken is zilver, zwijgen is goud. Maar eens te meer: goed kunnen luisteren is platina. Van iemand die zwijgt weet je nog niet of hij of zij ook goed kan luisteren.

De reden waarom ik een fijn uurtje beleefde was vooral de volgende bevestiging: gelukkig dat alleen al goed nadenken leidt tot die zin “beelden en woorden van angst confronteren met feiten en kennis”.
Oh ja, de tweede reden voor dat fijne uur op dezelfde dag was afkomstig van dochter Minke (19). Rijbewijs gehaald met het tweede rijexamen, haar vreugde is om te genieten……


“Dynamiek in islamitisch activisme. Aanknopingspunten voor democratisering en mensenrechten.”, WRR, 29 maart 2006, http://www.wrr.nl
Vrij Nederland, 18 maart 2006, Interview door Thomas Vanheste met Kwame Anthony Appiah. (Kwame: geboren op zaterdag. Zou Vrijdag van Robinson Crusoë gewoon Kofi geheten hebben?)
Willem de Liefde, African tribal leadership.

De meest gezochte camera ter wereld

De meest gezochte camera ter wereld

Een van de spannendste verhalen van de laatste jaren is wel het verhaal van de zoektocht op de Mount Everest. Een zoektocht naar lichamen en equipment van de meest mysterieuze Everest expeditie aller tijden: die van de Royal Geographical Society in 1924, ook wel de expeditie van Mallory & Irvine genoemd. Het is nog steeds een groot vraagteken of de toppoging van Mallory en Irvine in 1924 was geslaagd of niet.

Mallory&Irvine 1924 klimteam


Bij een eerste, speciaal voorbereide zoektocht-expeditie in 1999 is het lichaam van George Mallory gevonden. Er werd geen camera aangetroffen, daarmee ook geen bewijs van het behalen van de top. Wel het bewijs dat Mallory gevallen is op de terugweg van de poging om de top te bereiken. Een tweede zoektocht in 2001 naar het lichaam van Mallory’s klimmaat, de 22-jarige Andrew “Sandy” Irvine, leverde wel meer informatie op. Maar Irvines lichaam werd niet gevonden, noch zijn camera.

Stel je voor: volledig geprepareerde én gedocumenteerde zoektochten op de moeilijkste route naar de top van Chomolungma, “moeder der aarde”, namelijk vanaf de Tibetaanse kant. Met smalle richels voor de toproute, waarvan je bij een misstap zomaar enkele duizenden meters naar beneden kukelt. Inmiddels gaat het om de meest gezochte camera ter wereld, een Kodak “Vest Pocket” model. Het betreft een inklapbare vestzak-camera, waarvan Kodak heeft aangegeven dat onbeschadigde film, indien bewaard onder nul graden Celsius, nog verwerkt kan worden.

In Mallory’s kleding, nog deels aanwezig op en rond zijn gevonden lichaam, zijn allerlei kleine snufjes en briefjes gevonden, boodschappenlijstjes in de zakken van zijn tweed-jasje (het was 1924, er werd niet of nauwelijks gebruik gemaakt van speciale kleding). Waaronder een toch echt als pikant gekarakteriseerde brief van een journaliste, waaruit overigens niets is prijsgegeven dankzij het terechte respect van de leden van de onderzoeksexpeditie. Maar het was vooral de envelop van deze brief die pas lang na de vondst een doorbraak voor de zoektocht betekende. De vaak als chaotisch en slordig gekenschetste Mallory, bleek eens te meer gedreven en nauwgezet als het er op aankwam. In potlood geschreven, dwars door andere tekst op de envelop heen, had Mallory een kleine administratie bijgehouden van de beschikbare zuurstofflessen voor de toppoging. Daaruit blijkt dat hij en Irvine, in tegenstelling tot wat bijna driekwart eeuw als uitgesloten werd beschouwd, voldoende zuurstofflessen hebben meegenomen voor een toppoging. Tezamen met een gevonden zuurstoffles van hun expeditie, hoger dan tot dan toe bekend was, geeft dit weer voldoende voeding aan de discussie: wel of niet de top gehaald?

Ik vind het verhaal nog spannender én tastbaarder worden, omdat de meest gezochte camera ter wereld van hetzelfde model is als die van mijn moeder: een opvouwbare vestzak-camera van Kodak.

Ghosts of Everest, 1999, Hemmleb, Johnson, Simonson
http://classic.mountainzone.com/everest/99/index.html
http://www.pbs.org/wgbh/nova/everest/lost/mystery/
Photo’s copyright of Royal Geographical Society
Detectives on Everest, 2002, Hemmleb, Simonson