JA21: de wolf in schaapskleren van PVV en FvD

 JA21? JA21 is de wolf in schaapskleren van de PVV en FvD. Meer woorden zijn niet nodig. 

Washington? Weimar begint ook met een W

De Amerikaanse democratie is definitief ontmaskerd. Er zitten gaten in het systeem. Deze zijn gaandeweg verruimd door eigen toedoen en worden nu benut door Trump en zijn lakeien. Met een heuse nep-professor Dershowitz die tijdens het afzettingsproces beweert zelf te weten wat goed en kwaad is. Nep, omdat hij gebracht is vanwege academische wijsheid, maar de eeuwenlange wijsheid omtrent de grondwet afwijst. Hij moet alles doen om zijn klant de president te beschermen.

Dit is maar “een” klein onderdeel van hoe een democratie langzaam maar bewust wordt afgebroken. Het systeem was al lang verziekt. Trump en zijn lakeien draaien het vakkundig verder de nek om, volledig overtuigd van hun goede handelen.

Een zoon van Trump heeft al een boek geschreven als verdekte vooraankondiging van de aankomende autocratische en bovendien racistische dynastie. Trump de Tweede, na de tweede presidentsperiode van pappa.

De Senaat noemt zichzelf altijd de “worlds greatest deliberative body”. Deze heeft definitief dezelfde geur en kleur gekregen als al die andere zelfverkondigde Amerikaanse wereldrecords, binnen de nauw gedefinieerde grenzen van een eigen, uniek achtertuintje. Vergelijking is dan niet meer mogelijk, het is altijd een buitencategorie. Ik heb ook zo’n werelds grootste en mooiste in mijn achtertuin staan.

De Amerikaanse democratie is definitief afgezakt naar een autocratisch land met vooral lakeien, de Trump 51. De volgende tree lager is die van een bananenrepubliek. Erger, vergelijking met het eind van de Weimar republiek is nabij. Geen wereldrecord om trots op te zijn lijkt me.

Washington? Weimar begint ook met een W.

Dat het gelijktijdig met onze EU-rechtsstaat ook niet zo goed gaat, geeft ook te denken….

Dana Milbank, John Roberts comes face to face with the mess he made, Washington Post, 24 januari 2020.

Donald Trump Jr., Triggered: How the Left Thrives on Hate and Wants to Silence Us, november 2019 (nu al afgeprijsd).

F. Jensma, Europese rechtsorde wankelt, NRC, 18 januari 2020.

Het verband tussen Paul Verhoeven, Basic Instinct en Neerlands Hoop in Bange Dagen

Nu de film Basic Instinct (1992) weer regelmatig wordt vertoond op TV, wordt het toch wel tijd om er iets over te zeggen. Eigenlijk over de regisseur, Paul Verhoeven.

Het begint in de trein. In de zestiger en zeventiger jaren lag de NS al ver voor op de KLM door een in-house magazine aan touwtjes aan de kapstok in de treinen te hangen. De naam van het magazine was toepasselijk genaamd : “Tussen de rails”. Het werd een brand name, iedereen kende het, hoewel niemand toen nog wist dat het om branding ging. Het werd echt gelezen, vaak was er een bladzijde of deel er van uitgescheurd en vaak ging het dan om kortingsbonnen. In die periode had Neerlands Hoop met Bram Vermeulen en Freek de Jonge een conference waarin De Jonge

vertelde dat hij in de trein tegenover een dame zat. In mijn herinnering een Milva of Marva, en na een lange intro bleek dat zij geen ondergoed aan had. De communicatie wilde geloof ik niet zo vlotten maar op een gegeven moment werd de communicatie lijfelijk, zij sloeg haar benen over elkaar. Waarop De Jonge met een zucht de onsterfelijke zin uitsprak: “En zij gunde mij een blik tussen de rails.”

Ik heb nooit onderzocht of iemand anders dit al eens eerder heeft opgeschreven, maar nu moet het wel omdat in deze periode het Volkskrant Magazine na 20 jaar een interview met Paul Verhoeven hernieuwt. Ook omdat in hetzelfde magazine een nieuwe stoel van Anna Aasgaard Jensen wordt gepresenteerd onder “Nieuw Dutch Design”, genaamd Basic Instinct. Een stoel die “vrouwen de mogelijkheid biedt om met de benen uit elkaar te zitten”, aldus de redactie.

Een zinsnede die mij in het geheugen gegrift staat. Daarvan zijn er niet zoveel, ik denk nog twee andere: “En het geschiedde in die dagen…” en “Het hemelse gerecht heeft zich ten langen leste…”. Toch niet de minste twee. En die van Freek de jonge hoort daar dus bij. Misschien ook omdat ik best veel met de trein reis.

 

Basic Instinct, film van Paul Verhoeven, 1992

Volkskrant Magazine, 28 september 2019.

Volkskrant Magazine, 5 oktober 2019.

Joost van den Vondel, Gysbrecht van Aemstel, 1637

Lucas 2-1, De geboorte van Jezus.

Waar dromen elkaar ontmoeten: mixed zone aan de voet van de Mount Everest

Net als bij grote sportevenementen heb je ook aan de voet van de Mount Everest een soort mixed zone waar buitenstaanders en klimmers elkaar ontmoeten. In elk geval aan de Tibetaanse kant van de berg die op de grens ligt van Nepal en Tibet. Fietsend bereik je die zone via het beroemde Rongbuk klooster of wat er van over is. Het laatste stuk van die route op circa 5200m hoogte, was het slechtste en  moeilijkste deel van de hele route. Nadat je gedurende meerdere dagen Chomolungma steeds groter hebt zien worden, fiets je er dan recht op af. Je wilt steeds ver vooruit kijken naar die magistrale berg die voor je opdoemt. Maar in plaats daarvan moet je steen voor steen de weg van de minste weerstand zoeken. 

Blik op de Everest vanaf de Pang La pass (5200m hoogte)

Door vanaf Lhasa naar het Everest basecamp te fietsen, had ik een jongensdroom verwezenlijkt: ooit Tibet te bezoeken én door de Himalaya te trekken. Dit basecamp op 5200+ m hoogte bestaat uit enkele tenten voor de duur van het klimseizoen. Het is ook een soort mixed zone zoals bij sport evenementen, waaronder een tent genaamd “Hotel California”. Boven de ingang hangt, hoe toepasselijk, een soort uithangbord met “Welcome”. Voor of nadat ze hún droom hebben verwezenlijkt, kunnen bergbeklimmers letterlijk en figuurlijk afzakken van de berg voor een drankje en met fietsgekken een colaatje nuttigen. Lekker uitgezakt en liggend op brede kussens.

In 2016 is dat slechtste stuk van de route geasfalteerd. Er zullen nu wel veel meer toeristen komen dan alleen verdwaalde fietsers zoals ik. Maar de berg en de route er naar toe blijven als in een droom. En voor “Hotel California” zal altijd gelden, net als voor de klimmers op de Everest,

“This could be heaven,

Or this could be hell.”

Cycling from Lhasa to Kathmandu, 2004

Over meer dan 10 passen van 5000m of hoger. Circa 1100km waarvan in Tibet circa 110km asfalt. Na twee weken heb je dagenlang steeds uitzicht op  de kanjers  van Everest (Chomolungma) en andere achtduizenders waaronder Makalu, Lhotse, Cho Oyu. Chomolungma is de lokale naam voor Mount Everest, genoemd naar de Tibetaanse godin “Moeder van de wereld”.

Mijn eerste, experimentele digitale camera begaf het tijdens de trip, ik heb nauwelijks foto’s van de route zelf, bivak en basecamp. Maar een goede indruk van de toenmalige fietsroute is te vinden in:

Over de bergen van Tibet, H. Schulte Nordholt en L. van der Aalsvoort, ISBN 9056700758. Met een voorwoord van Peter Winnen.  

Eagles, Hotel California, geschreven door Don Felder (muziek) en Glenn Frey  en Don Henley (tekst).

Over de diverse dromen:

Nu.nl/weekend/3946846/waar-hotel-california-echt-gaat.html

https://www.melvinredeker.nl/veiligheid-blog/waarom-sterven-er-zoveel-klimmers-op-mount-everest/